Lastik tamircisi Remziye, kanseri iş azmiyle yendi!

Edirne’de 1992 yılında satış temsilcisi olarak çalışmaya başladığı oto lastik sektöründe, zamanla kendi işletmesini kuran 54 yaşındaki Remziye Cankıran, Edirne Sanayi Sitesi’nde 2019 yılından bu yana lastik tamirciliği mesleğini icra ediyor. Cankıran, yakalandığı göğüs kanserini de yenerek hayata tutundu. Mesleğine dört elle sarılan 2 çocuk annesi Cankıran; “2016 yılında bir hastalık geçirdim, göğüs kanserine yakalandım ama çok şükür ki işim vardı, beni ayakta tuttu. Çünkü çalışmam için bir sebep vardı, ayakta kalmam için bana güç verdi. O kemoterapi süreçlerinde işe devam ettim” dedi.

Edirne’de 1992 yılında iş bulmak için yeni sanayi sitesine giderek oto lastikçide satış elemanı olarak işe başlayan ve uzun yıllar lastik sektöründe çalışan Remziye Cankıran, 2010 yılında işsiz kaldı. İşsiz kalmasının ardından oto elektrikçi olan eşinin de desteğiyle kendi dükkanını açan Cankıran, ilk 2 yıl sadece lastik satışı yaptı. Cankıran, oto lastik piyasasındaki rekabetin de artması için tamir işi yapmaya da başladı. 2013 yılında sökme takma makinesi, tamir ekipmanları, kriko ve balans ekipmanlarını alan iki çocuk annesi Cankıran, 2016 yılına kadar tek başına işletmesini ayakta tutmayı başardı. Aynı yıl göğüs kanserine yakalanan Cankıran, bundan dolayı işletmesine yardımcı eleman alarak işlerini sürdürdü. Hastalığından dolayı kemoterapi tedavisi gören Cankıran, işinin verdiği motivasyonla 2 yıllık tedavi sürecinin ardından kanseri yenmey başardı. Hali hazırda işletmesinin başında lastik söküp takmaya devam eden 54 yaşındaki Cankıran, gösterdiği azimle hemcinslerine örnek oluyor.

‘İLK BULDUĞUM İŞ LASTİK DÜKKANIYDI’

Basın mensuplarına açıklamalarda bulunan Cankıran, lastik işinin, aklında olan bir iş olmadığını, mecburiyetten başladığını dile getirdi. Cankıran; “1992’de girdim sektöre, o dönem işe ihtiyacım vardı. İlk bulduğum iş de lastik dükkanındaydı. Bir yerde çalışıyorsam, ekmek yediğiniz yere randıman vermem gerektiğine inanan insanlardanım. O yüzden de işe herhalde biraz fazla sarıldım ki 1992’den 1994 yılına kadar satış olarak çıktım. Daha sonra 1994 yılında evlendim. 1992’den 2010 yılına kadar Edirne’de farklı lastik sektörlerinde çalıştım. 2010 yılında gene mecburiyetten dolayı çalıştığım iş yeri dükkanını satışa çıkarttı, haliyle biz de işsiz kaldık. O saatten sonra başka bir meslek yapamayacağım için kendi dükkanımı açtım ve maceram öyle başladı. Sadece lastik satışı olarak açtım dükkanımı, montajı ve tamiri diğer arkadaşlara yönlendirdim. Ama baktım ki 2012’de bütün lastik tamircileri aynı zamanda sıfır lastik de satıyor. Dedim o zaman bu böyle olmaz, şartları eşitlemem lazım. ‘Rekabetse doğru bir rekabet olsun, şartlar eşit olsun’ dedim. Kendi servisimi kurdum. Sökme takma makinesi aldım, tamir ekipmanları aldım, krikolarımı, balans ekipmanlarımı aldım” şeklinde konuştu.

‘BAŞARI KİMSEYE GÜMÜŞ TEPSİDE SUNULMUYOR, SİZ ÇABALARSANIZ GELİYOR’

İşsiz kalışının ardından, 2010 yılında dükkanını eksi sermayeyle açtığını belirten Cankıran; “2010 yılında aslında dükkanımı açarken sıfır sermaye değil eksi 45 sermayeyle açtım. Borcum vardı, çalışmam gerekiyordu ama çalışabileceğim bir iş yoktu. Kendi bildiğim işi yapmalıydım. Toptancılarımın bana olan inancıyla eksi sermayeyle dükkan açtım. Çok büyük bir risk aldım ama hayat öyle bir şey. Başarı kimseye gümüş tepside sunulmuyor, siz çabalarsanız geliyor. O şekilde devam ettim” diye konuştu.

‘ÇOK ŞÜKÜR Kİ İŞİM VARDI, BENİ AYAKTA TUTTU’

Kansere yakalandığı 2016 yılına kadar dükkanında tek başına tamir yaptığını ifade eden Cankıran; “2016 yılında bir hastalık geçirdim, göğüs kanserine yakalandım ama çok şükür ki işim vardı, beni ayakta tuttu. Çünkü çalışmam için bir sebep vardı, ayakta kalmam için bana güç verdi. O kemoterapi süreçlerinde işe devam ettim. Bir ameliyat geçirdiğim için sol kolumdaki lenfler de rahatsızlık ilerlemesin diye alındı. Haliyle ağır kaldırmam yasaklandı. Ondan sonra eleman çalıştırmaya başladım. Bir iki eleman çalıştı, çıraklık eğitimine yazdırdım. Daha sonra oğlum yanıma geldi, şu an oğlumla birlikte hala devam ediyoruz” ifadelerini kullandı.

‘KÜÇÜMSEYİP DÜKKANA GİRMEYENLER DE OLDU’

Cankıran, sanayide çalışmanın ilk başlarda zor olduğunu söyleyerek; “İlk 10 yıl kapalı cezaevi gibiydi çünkü dışarıya çıkamıyorsunuz. Sizi görüyorlar, duruyorlar, sizin yanınızda sohbet etmiyorlar. İşte ‘Bir bayan bu işi nasıl yapar’ diyor. Böyle acayip bakışlar oldu. ‘Bir bayan var’ diye küçümseyip dükkana hiç girmeyenler de oldu. Onlar bunu yaptıkça ben daha da hırslandım, daha da kendi geliştirdim. Aşağı yukarı 30 yılım geçti burada, benim tırnaklarımı hiç ojeli şekilde göremezsiniz. 30 yıldır hiç oje sürmedim” açıklamasını yaptı.

‘SANAYİ ESNAFI BANA ÇOK BÜYÜK DESTEK VERDİ’

Cankıran, Hemcinslerine çalışma hayatıyla ilgili tavsiyelerde bulunarak; “Önce kendilerine saygıları olsun, sonra işlerine saygıları olsun. Bir insanın kendisine saygısı varsa, işine saygısı vardır. İşine saygısı varsa, topluma saygısı vardır. 30 yıl önce bu sanayiye geldiğimde bazı şeylerden ödün verdim. Hiç kimse beni bu sanayide etekle göremez. Topuklu ayakkabıyla göremez, doğru düzgün makyajla göremez. Çünkü benim çalıştığım ortam bunu kaldırmaz. Onlardan biri olduğumu kabul ettiğim için onlar da beni bu kadar kabul ettiler. 2016 yılında kansere yakalandığımda şu sanayi esnafı bana o kadar büyük bir destek verdi ki; bana bir kere kendimi hasta hissettirmediler. Bir kere bana gelip de ‘Senin neyin var’ diye sormadılar” dedi.

Adem Batuhan SEVER